Site logo
Opis

Budowa Łuku Ufortyfikowanego rozpoczęła się w 1936 roku. Pracy wykonywały specjalistyczne firmy budowlane, a dla pracowników powstały obozy i kwatery mieszkalne. Budowę rozpoczęto od wznoszenia obiektów o odporności B, które stanowiły szkielet całej pozycji. Były także łatwiejsze i szybsze w budowie. Główne uzbrojenie schronów stanowiły karabiny maszynowe umieszczone w kopułach trzystrzelnicowych oraz
w sześciostrzelnicowych. Dodatkowym wsparciem był miotacz ognia FN oraz granatnik automatyczny M19 (nie wszystkie schrony go posiadały). Na przedpolu obiektów powstała ciągła zapora przeciwpancerna, zwana dziś zębami smoka. Na odcinku południowym
i północnym przeszkodę stanowiły cieki wodne i jeziora, wzmocnione krótkimi kanałami.

W roku 1937 rozpoczęto wznoszenie zasadniczych schronów o odporności A. Jednak z racji zmiany planów dotyczących działań na wschodzie, przeniesieniem ciężaru prac fortyfikacyjnych na granicę z Francją oraz rozkazem Hitlera w połowie 1938 o wstrzymaniu całej budowy, osiągnięto kompromis i postanowiono doprowadzić Front Ufortyfikowany do gotowości bojowej. Pracami wykończeniowe oraz budowę schronów uzupełniających pozycję powierzono Organizacji Todt. Wszelkie działania przerwano ostatecznie w połowie 1939 roku.

Większa część obiektów na odcinku centralnym miała zostać połączona systemem podziemnych korytarzy. Plan zakładał wybudowanie ponad 35 km tuneli, co większości udało się zrealizować). Tunele drążono metodą górniczą około 20-50 m pod ziemią w zależności od topografii terenu. Pod obiektami wybudowano systemy koszarowe z komorami amunicyjnymi, technicznymi oraz socjalnymi, które ze schronami łączył szyb wyposażony w klatkę schodową i windę towarową. Wszystkie dzieła spięła w całość tzw. Główna Droga Ruchu. Tunele, aby były odporne na ciśnienie górującej nad nimi ziemi posiadały kształt owoidalny. W posadzkach tuneli umieszczone były tory dla kolejki, natomiast pod nią biegł system odwadniający.

Aby ułatwić komunikację wzdłuż głównego korytarza i w korytarzach komunikacyjnych wybudowano 18 dworców kolejowych. Ogromne masy ziemi które wydobywano z wydrążonych korytarzy były wykorzystywane do poprawiania konfiguracji terenu.

Po wybuchu II wojny światowej, place budowy na całkowicie opustoszały. Niemcy przypomnieli sobie o umocnieniach, gdy od rozpoczęła się kampania nalotów dywanowych na niemieckie zakłady i fabryki. W lecie 1943 roku rozpoczęto lokowanie w systemie podziemnym linii remontowej silników Daimler. Pracę montażowe wykonywali robotnicy przymusowi z okupowanych przez Niemcy terenów Europy, głównie byli to Polacy oraz radzieccy jeńcy wojenni. Na potrzeby tej działalności wykorzystywano wcześniejsze obozy z okres budowy, między innymi w miejscowości Wysoka i Boryszyn.

Od połowy 1944 roku przystąpiono do przygotowania umocnień do obrony w związku  z nadciągającymi wojskami rosyjskimi. W pierwszej kolejności skupiono się na rozbudowie fortyfikacji polowych oraz postawieniu schronów typu Ringstand 58c. Zabrakło czasu na podjęcie na nowo rozbudowy pozycji o cięższe schrony.

Lokalizacja
Obserwuj nas
Zamknięte
Godziny otwarcia dzisiaj: 09:00 - 16:00 Przełącz harmonogram tygodniowy
  • Poniedziałek

    09:00 - 16:00

  • Wtorek

    09:00 - 16:00

  • Środa

    09:00 - 16:00

  • Czwartek

    09:00 - 16:00

  • Piątek

    09:00 - 16:00

  • Sobota

    09:00 - 16:00

  • Niedziela

    09:00 - 16:00

  • 2024-04-15 18:14 czasu lokalnego

Dane kontaktowe:
  • biuro@bunkry.pl
  • +48 509 868 965
Skontaktuj się z miejscem

  • Brak komentarzy.
  • Dodać recenzję